Wanneer ‘wij zijn één’ opnieuw afscheiding wordt

 Wanneer ‘wij zijn één’ opnieuw afscheiding wordt

We spreken vaak over één zijn. Eén zijn met onze partner. Eén zijn met onze kinderen. Eén zijn met een vriendin. Eén zijn met de natuur. Eén zijn met het Universum.

En toch zit er in het woord één soms een verborgen beweging van afscheiding. Want zodra “wij zijn één” betekent: wij horen bij elkaar en vormen samen een geheel tegenover de rest, is er opnieuw een grens getrokken.

Dan zijn er ineens twee groepen: wij en de ander.

Maar wat werkelijk Eén is, heeft geen tegenovergestelde.

Eén zijn begint niet bij de ander

Misschien begint Eénheid daarom niet bij het vinden van iemand met wie je je één voelt. Het begint bij het volledig Thuiskomen in jeZelf. Niet in het persoonlijke zelfbeeld. Niet in de rol die je speelt. Niet in de identiteit van partner, moeder, vriendin, spiritueel mens of welke naam je jezelf ook geeft. Maar in dat Stille, onverdeelde Zijn dat eraan voorafgaat. Wanneer je Heel bent van jeZelf, hoef je jeZelf niet meer te verenigen met een ander om je compleet te voelen. Dan kan je samen zijn zonder jezelf te verliezen. Dan kan je diep verbonden zijn zonder een “wij tegenover zij” te creëren. En dan kan je de ander liefhebben zonder hem of haar tot onderdeel van jouw identiteit te maken.

Ik heb dit zelf mogen zien

Onlangs werd dit voor mij heel zichtbaar in een vriendschap.

Wanneer ik met deze vriendin spreek wanneer zij alleen is, ervaar ik haar als heel zuiver Aan-Wezig. Er is ruimte. Er is haar eigen stem. Haar woorden lijken rechtstreeks uit haarZelf te komen. Maar wanneer haar partner erbij betrokken is geweest, of wanneer zijn mening een plaats heeft gekregen in wat er tussen ons gebeurt, merk ik iets Wezenlijks veranderen.

Dan verschijnt er een sterk “wij”. “Mijn vriend en ik zijn één.” En zijn mening wordt vervolgens haar mening. Niet noodzakelijk omdat daar iets verkeerd aan is. Misschien zijn ze het werkelijk eens. Misschien delen ze veel. Misschien is hun verbondenheid diep.

Maar het zette mij aan het kijken naar iets anders:

Wanneer wordt verbondenheid een identiteit?

Want op het moment dat “wij zijn één” een identiteit wordt, ontstaat er tegelijkertijd een “niet-wij”.

En precies daar verschijnt afscheiding.

De paradox van Eénheid

Dit is misschien wel één van de Wonder-lijke paradoxen van non-dualiteit:

Je hoeft met niemand één te worden.

Je bént al Eén. Daarom hoeft Eénheid niet gecreëerd te worden door een relatie.

Wanneer ik Vol-ledig rust in mijZelf, hoef ik mijZelf niet samen te voegen met jouw Zelf.

Ik hoef niet te zeggen: “Wij zijn één.”

Want wanneer de grenzen van het afzonderlijke ik zachter worden, blijft er uiteindelijk geen ik en jij over die één moeten worden. Er is eenvoudigweg Zijn. En vanuit dat Zijn kan ik jou ont-moeten. Niet als iemand die bij mij hoort. Niet als iemand die mijn waarheid moet bevestigen. Niet als iemand met wie ik een gezamenlijke identiteit moet vormen. Maar als een andere verSchijningsvorm van hetZelfde Leven.

Heelheid maakt Liefde Vrij

Dit is ook wat er gebeurt wanneer iemand Werkelijk Thuiskomt in zichZelf. Dan hoeft de ander niet meer te worden vastgehouden. De partner hoeft geen deel van het Zelfbeeld te worden. De vriendin hoeft geen bondgenoot te zijn. De gelijkgestemde hoeft niet tegenover de andersdenkende te worden geplaatst. Er hoeft niets verdedigd te worden. Want wat Heel is, hoeft zichZelf niet af te bakenen. Dan kan je zelfs diep van iemand houden en hem Vol-ledig Vrij laten. Je kunt naast iemand staan zonder jeZelf aan die persoon vast te maken. Je kunt met iemand verschillen zonder afstand te ervaren. Je kunt samen zijn zonder een identiteit van “ons” te bouwen.

En misschien is dát wel een diepere vorm van intimiteit.

Niet: “Jij en ik zijn één.”

Maar: “Er is geen werkelijk ‘jij’ en ‘ik’ om van elkaar gescheiden te zijn.”

De zuiverheid van het Zelf

Wanneer iemand Vol-ledig rust in zijn of haar eigen Zijn, voelt dat voor mij als iets heel puurs. Niet omdat die persoon dan perfect is.  Maar omdat er iets ongeforceerds Aan-Wezig Is. Een soort Inner-lijke Heelheid. Van daaruit mag je luisteren naar de ander. Je mag geraakt worden. Je mag van mening veranderen. Je mag je vergissen. Je mag zelfs volledig meegaan in wat een ander zegt. Maar het komt dan niet voort uit het verlaten van jeZelf. Het komt voort uit Vrijheid.

Dat is het verschil tussen jezelf verliezen in verbondenheid en verbonden Zijn vanuit Heelheid.

Wanneer ik mezelf nodig heb om jou te bevestigen, ontstaat afhankelijkheid. Wanneer ik jou nodig heb om mij compleet te maken, ontstaat gehechtheid. Maar wanneer ik Heel ben in mijnZelf, kan ik jou ont-moeten zonder iets van jou nodig te hebben. Dan wordt Liefde niet kleiner. Ze wordt juist grenzeloos.

Eén met Alles

Uiteindelijk is er geen speciale persoon met wie ik Eén hoef te zijn. Want zodra ik één ben met één specifieke identiteit, suggereert dat dat ik níét één ben met wat daarbuiten valt.

Maar Eénheid kent geen voorkeur. Eénheid sluit niemand buiten. DeZelfde Liefde die door mij stroomt, stroomt door jou. Door mijn partner. Door jouw partner. Door degene die mij begrijpt. En ook door degene die mij niet begrijpt. Door degene met wie ik resoneer. En door degene met wie ik volledig verschil.

Daarom begint Eénheid misschien niet bij samen één worden. Ze begint bij het verdwijnen van de behoefte om ergens bij te horen. Wanneer ik Vol-ledig Thuiskom in mijZelf, hoef ik meZelf niet meer te verbinden met een ander om Heel te Zijn. En juist dan kan ik Werkelijk met alles en iedereen Eén zijn.

Wanneer je niets meer nodig hebt om Eén te zijn, ont-dek je dat je nooit afgescheiden bent geweest.

L.

L.