Doorgaan naar hoofdcontent

Wat jij verdient, hoef je niet van een ander te ontvangen

 Wat jij verdient, hoef je niet van een ander te ontvangen

We hebben allemaal wel eens gedacht: Dit verdien ik niet. Ik verdien meer liefde. Meer respect. Meer aandacht. Meer zachtheid. Meer begrip. Meer zorg.

En misschien is dat ook waar.

Misschien behandelt iemand je inderdaad niet zoals je behandeld zou willen worden. Misschien geeft iemand je niet de liefde, aandacht of erkenning waar je diep vanbinnen naar verlangt.

Maar er zit een andere vraag onder die gedachte.

Wie bepaalt eigenlijk wat jij verdient?

We zijn geneigd om het antwoord buiten onszelf te zoeken. Alsof een ander ons iets moet geven voordat wij het mogen ontvangen. Alsof onze waarde bevestigd moet worden door de manier waarop iemand naar ons kijkt, met ons omgaat of voor ons zorgt.

Maar jouw waarde is nooit afhankelijk geweest van het vermogen van een ander om die waarde te herkennen.

Een mens kan jou niet geven wat hij of zij zelf niet kan geven. Niet omdat jij het niet verdient. Maar omdat het misschien eenvoudigweg niet in zijn of haar bewustZijn, zijn of haar vermogen of zijn of haar manier van liefhebben aanwezig is.

En daar ligt een belangrijk onderscheid.

Mensen geven niet wat jij verdient.
Ze geven wat zij kunnen geven.

Soms is dat overvloedig. Soms is het weinig. Soms is het liefdevol. Soms is het pijnlijk. Maar niets daarvan bepaalt jouw waarde.

Misschien is dit wel een van de diepste vormen van zelfliefde: stoppen met wachten tot iemand anders jou geeft waarvan jij diep vanbinnen al weet dat je het waard bent. Als je verlangt naar zachtheid, kun je jezelf zachtheid geven. Als je verlangt naar respect, kun je jezelf respecteren. Als je verlangt naar zorg, kun je voor jezelf zorgen. Als je verlangt naar liefde, kun je jezelf niet alleen vertellen dat je liefde verdient, maar haar ook werkelijk beginnen te leven in de manier waarop je met jezelf omgaat.

Niet vanuit het egoïstische idee van “ik heb niemand nodig”.

Juist niet.

We zijn menselijke Wezens. Natuurlijk raken we elkaar. Natuurlijk hebben we behoefte aan nabijheid, aanraking, erkenning en liefde. Natuurlijk doet het pijn wanneer iemand ons niet geeft wat we nodig hebben.

Maar er ont-staat iets beVrijdends wanneer we beseffen:

De ander is niet verantwoordelijk voor het vullen van de leegte die ik zelf weiger te ont-moeten.

Wat ik buiten mezelf verlang, kan soms een uitnodiging zijn om naar binnen te keren. Niet om alles alleen te moeten doen. Wel om niet langer mijn eigenwaarde in handen te leggen van een ander. Want misschien is de diepste vorm van ont-vangen niet dat iemand anders eindelijk geeft wat jij nodig hebt. Misschien is het dat jij ophoudt jezelf datgene te ont-houden waarvan je altijd hebt gedacht dat een ander het jou moest geven.

En dan verandert er iets. Je hoeft niet langer iemand te overtuigen van jouw waarde. Je hoeft niet langer te wachten op de erkenning die jou eindelijk zou vertellen dat je genoeg bent. Je hoeft niet langer te vragen: “Waarom geeft hij of zij mij niet wat ik verdien?”

Je kunt Thuiskomen in een andere vraag: “Waarom geef ik mezelf nog niet wat ik zo diep verlang?”

Daar begint geen strijd. Daar begint Overgave. Want wanneer je jeZelf Werkelijk ont-moet, ont-dek je misschien dat Liefde nooit iets was wat een ander jou moest geven.

Liefde was datgene wat al die tijd in jou Aan-Wezig was.

En vanuit die ont-dekking mag een ander je liefde geven. Niet omdat je het nodig hebt om heel te zijn. Maar omdat het mooi is om Heel te Zijn én elkaar daarin te ont-moeten.

Dat is een heel andere manier van liefhebben.

Niet: “Geef mij wat ik verdien, zodat ik me geliefd kan voelen.”

Maar: “Ik weet wat ik waard ben. Ik weet wat Liefde is. En vanuit die Heelheid ont-moet ik jou.”

En soms betekent dat ook dat je iemand loslaat. Niet omdat die persoon slecht is. Niet omdat jij beter bent. Maar omdat je begint te begrijpen dat Liefde voor jeZelf soms betekent dat je niet langer blijft op een plek waar je jeZelf steeds opnieuw moet verlaten om erbij te mogen horen.

Wat jij verdient, begint niet bij wat een ander jou geeft.
Het begint bij wat jij jeZelf niet langer ont-houdt.

Wacht niet tot een ander je geeft wat je diep vanbinnen al weet dat je waard bent. Geef het jeZelf en laat Liefde van daaruit Vrij stromen.

L.

L. 




Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.