De Bron werkt altijd vóór je

 De Bron werkt altijd vóór je

Soms geeft het Leven je niet wat je zo graag wilt. Niet omdat je het niet verdient. Maar juist omdat je méér verdient. Alleen kunnen we dat op het moment zelf meestal niet zien. Wij kijken naar één gebeurtenis terwijl de Bron het hele verhaal ziet. Wij zien een deur die dichtgaat. De Bron ziet misschien een andere deur die al op een kier staat. Wij zien verlies. De Bron ziet ruimte. Wij zien teleurstelling. De Bron ziet voorbereiding.

En soms moet iets eerst uit onze handen vallen, voordat we werkelijk kunnen ontvangen wat voor ons bedoeld is.

Dat mochten wij onlangs heel letterlijk ervaren.

Mijn man is een ontzettend goede en getalenteerde pianist. Hoewel er al jaren een prachtige vleugel in onze woonkamer staat, bleef er ergens diep vanbinnen een verlangen naar dat ene instrument.

Zijn droompiano.

Op een dag vonden we haar.

Of beter gezegd: vonden we hém.

Toen mijn man achter het instrument ging zitten en begon te spelen, gebeurde er iets wat ik niet snel zal vergeten. De tranen stroomden over zijn wangen. Niet van verdriet maar wel van ont-roering. Van her-ken-ning. Van dat diepe gevoel van: dit is het.

Maar het was natuurlijk geen impulsieve aankoop. Een dergelijk instrument is een serieuze investering. Er moest over nagedacht worden. Er moest thuis gemeten worden. Er moest gekeken worden hoe het instrument in onze woonkamer zou passen.

We waren nog geen uur terug thuis en waren nog volop aan het overleggen toen de telefoon ging. De piano was verkocht. Aan iemand anders die dezelfde dag ook in de zaak geweest was.

Zijn droompiano was voor zijn neus weggekaapt. Hij was zwaar ontgoocheld. Zo zwaar zelfs dat hij er dagenlang letterlijk buikpijn van had.

Ik begreep dat. Want soms doet een teleurstelling niet alleen pijn omdat je iets verliest. Ze doet pijn omdat je dacht dat je eindelijk iets had gevonden wat helemaal klopte.

En toch zei ik tegen hem:

“Misschien is dit precies waarom het niet gelukt is. Misschien is dit helemaal niet jouw droominstrument. Jouw droompiano bestaat al. En als zij Werkelijk voor jou bestemd Is, zal ze op het juiste moment opnieuw jouw pad kruisen.”

Rationeel wist hij dat ook wel. Maar weten is nog geen vertrouwen. Dus mocht hij teleurgesteld zijn. Mocht hij balen. Mocht hij er een paar dagen verdriet van hebben. Ook dat is onderdeel van het mens-zijn.

De mensen van de pianozaak hadden ondertussen met hem te doen. Ze beloofden hem te helpen zoeken naar zijn droominstrument. En dus werd er gezocht. Er werden modellen bekeken. Er werd geluisterd naar adviezen. Er werd gesproken over welk model misschien toch beter zou zijn voor onze woonkamer, voor de akoestiek, voor dit en voor dat.

Langzaam zag ik mijn man beetje bij beetje afwijken van zijn oorspronkelijke verlangen.

“Ja, misschien is het eigenlijk wel waar wat die zegt…”

“Misschien is dit model toch praktischer…”

“Misschien zou dat toch beter zijn…”

Ik luisterde. Maar ik zei niets. We hadden immers afgesproken dat het instrument dat er uiteindelijk zou komen, het instrument moest zijn waarmee hij oud wilde worden en niet over een paar jaar alweer een andere piano omdat een ander model nét iets beter zou zijn voor dit of dat.

Ondertussen had hij in zijn hoofd vrede gesloten met een ander model. Hij zou dat instrument zelfs in de fabriek mogen gaan uitkiezen.

En toch bleef er iets in mij zachtjes zeggen: Dit is hem niet. Maar ik hoefde niets te forceren. Ik hoefde hem nergens van te overtuigen. Ik ver-Trouw-de erop dat het Leven zelf wel zou laten zien wat waar was.

En toen kwam, een hele tijdje later, het bericht van de pianohandelaar. Zijn droominstrument zou worden geleverd.

En niet alleen dat. Het instrument verkeert zelfs in nóg betere staat dan de piano die hij eerder was misgelopen.

En er is zelfs nog méér.

Deze piano heeft een geschiedenis.

Ze stond jarenlang in de huiskamer van een zeer vooraanstaande Nederlandse componist. De componist heeft deze piano destijds persoonlijk in de fabriek uitgekozen.

En binnenkort staat ze hier. In onze woonkamer. De piano waarvan mijn man dacht dat hij haar voorgoed verloren had. Maar nu in een nog mooiere staat. Met een verhaal. Met geschiedenis. Met een verleden dat hij onmogelijk had kunnen bedenken toen hij huilend achter het eerste instrument zat.

Dít Is hoe het Leven werkt.

Wij denken soms dat we weten wat we nodig hebben. We raken gehecht aan de vorm waarin iets naar ons toe zou moeten komen. We zeggen: “Dit is het.”

En wanneer het vervolgens niet doorgaat, denken we: “Waarom geeft het Leven mij dit niet? Waarom moet dit mij nu weer gebeuren?”

Maar misschien was het antwoord nooit: “Nee.”

Misschien was het antwoord: “Nog even niet.”

Of zelfs: “Niet deze. Ik heb iets beters voor je.”

De Bron werkt namelijk niet tegen ons. De Bron werkt vóór ons. Al-tijd.

Ook wanneer wij dat op dat moment niet begrijpen. Ook wanneer iets mislukt. Ook wanneer een deur dichtvalt. Ook wanneer iemand uit ons leven verdwijnt. Ook wanneer een plan volledig anders loopt dan we hadden bedacht.

Dat betekent niet dat we alles wat gebeurt onmiddellijk mooi moeten vinden. Acceptatie betekent niet dat je geen verdriet mag voelen. Loslaten betekent niet dat je niets mag verlangen. Vertrouwen betekent niet dat je nooit meer twijfelt. En overgave betekent niet dat je passief achterover moet leunen.

Het betekent dat je diep vanbinnen bereid bent om te zeggen:

“Ik weet niet hoe het moet komen.
Ik weet niet wanneer het komt.
Maar ik vertrouw erop dat het Leven meer ziet dan ik.”

En precies dààr ontstaat ruimte.

Want zolang wij ons vastklampen aan één bepaalde vorm, één bepaald moment, één bepaalde persoon, één bepaalde uitkomst, kan het Leven ons maar moeilijk verrassen. We houden onze handen vol aan wat wij denken te moeten ontvangen. Terwijl het Leven misschien iets veel mooiers voor ons klaar heeft.

Soms moet datgene wat wij zo graag wilden eerst verdwijnen. Niet om ons iets af te nemen. Maar om ruimte te maken. Ruimte voor datgene wat Werkelijk met ons resoneert. Ruimte voor datgene wat groter Is dan onze oorspronkelijke wens. Ruimte voor een werkelijkheid die wij zelf nooit hadden kunnen bedenken.

Wellicht is dat wel één van de grootste lessen in ver-Trouw-en:

Niet alles wat je verliest, was bedoeld om te blijven.
Niet alles wat niet lukt, was bedoeld om te lukken.
En niet alles wat je wordt onthouden, wordt je onthouden omdat je het niet verdient.

Soms wordt iets juist van je weggehaald omdat er iets achter zit wat veel beter bij jou past.

De piano die mijn man zo graag wilde, was dus niet zijn droompiano. Dat dachten we alleen. Zijn droompiano stond al ergens te wachten.

Met een nog mooier verhaal. Met een geschiedenis die niemand had kunnen verzinnen.

En nu weten we:

Hij hoefde haar niet achterna te gaan. Hij hoefde haar niet vast te houden. Hij hoefde haar niet te veroveren. Hij hoefde alleen maar ruimte te maken. En te ver-Trouw-en.

Dit geldt voor zoveel dingen in ons leven. Voor liefde. Voor werk. Voor ont-moetingen. Voor kansen. Voor dromen. Voor datgene waarvan we denken dat we het absoluut nodig hebben.

Het Leven hoeft ons niet altijd te geven wat wij willen. Het Leven geeft ons wat wij kunnen ont-vangen wanneer alles wat daarvoor nodig is op zijn plaats is gevallen.

Niet altijd op het moment dat jij het wilt.
Maar wel op het moment dat jij het Werkelijk kunt ontvangen.

En daarvoor is soms eerst een gesloten deur nodig. Een teleurstelling. Een periode van niets weten. Een leegte. Een los-laten. Een ruimte waarin je handen eindelijk weer open komen. Want met gesloten handen kun je niets ontvangen.

Dus wanneer iets vandaag niet lukt… Wanneer iets waarop je hoopte ineens verdwijnt… Wanneer een deur onverwacht dichtvalt…

Probeer dan, misschien heel voorzichtig, eens te zeggen:

“Misschien is dit geen afwijzing.
Misschien werkt het Leven vóór mij.”

En laat het dan even los. Niet omdat je niet meer verlangt. Maar omdat je ver-Trouwt.

Acceptatie.
Los-laten.
Ver-Trouw-en.
Overgave.

Niet als vier stappen om iets af te dwingen. Maar als een zachte manier van leven.

Een manier waarop je niet langer tegen het Leven vecht om het te laten worden zoals jij denkt dat het moet zijn. Je opent je handen. Je maakt ruimte. En je laat de Bron haar werk doen.

Want soms blijkt achteraf dat datgene waarvan je dacht:

“Dit was mijn droom…”

slechts de vooraankondiging was van iets dat je droom nog ver zou overtreffen.

De Bron werkt al-tijd vóór je.

Ook wanneer je het nog niet kunt zien.

Wanneer het Leven iets uit je handen neemt,
is dat niet altijd om je iets te ontzeggen.
Soms opent het juist je handen,
zodat je kunt ont-vangen wat je nooit zelf had kunnen bedenken.

L.

L.