De kracht om zacht te blijven

 De kracht van zacht blijven

Ooit zei iemand tegen mij dat de wereld niets heeft aan zachte leermeesters. Dat ik harder moest worden. Alsof zachtheid iets was wat ik moest afleren om werkelijk iets voor anderen te kunnen betekenen. Nu vind ik ten eerste al niet dat ik een 'leermeester' ben. Ik voel me eerder 'niets' en vanuit dat 'niets' probeer ik gewoon het Leven te ont-moeten en de delen wat er door me heen stroomt. 

Wat als je niet bedoeld bent om harder te worden? Wat als jouw weg er niet in bestaat om de hardheid van de wereld te evenaren, maar om te laten zien dat het ook anders kan?

Er is al zoveel hardheid in de wereld. Zoveel strijd, zoveel oordelen, zoveel pogingen om elkaar te overtuigen, te veranderen of naar onze hand te zetten. Soms lijkt het alsof we geloven dat we tegenover hardheid alleen maar meer hardheid kunnen plaatsen.

Maar voor mij is dat juist niet wat het Leven van ons vraagt.

Verandering begint niet altijd bij degene die het hardst roept, het sterkst optreedt of het meest overtuigd is van zijn gelijk. Soms begint ze bij iemand die durft te blijven luisteren. Die niet onmiddellijk oordeelt. Die niet vanuit angst terugslaat, maar vanuit Liefde Aan-Wezig blijft.

Niet omdat die persoon niet geraakt wordt door het leven. Niet omdat alles zomaar aan hem of haar voorbijgaat. Maar omdat er een diep besef groeit dat je niet hoeft mee te gaan in alles wat je om je heen tegenkomt.

Zachtheid is niet hetzelfde als zwakte.

Lange tijd kunnen we denken dat we harder moeten worden om onze plaats in de wereld in te nemen. Tot we ont-dek-ken dat we onsZelf juist verliezen wanneer we voortdurend proberen te zijn wie we denken te moeten zijn.

Ook zachtheid kan krachtig zijn.

Je kunt zacht zijn én een grens stellen. Je kunt begrip hebben voor iemand zonder alles te aanvaarden wat diegene doet. Je kunt vanuit Liefde handelen en toch ergens voor kiezen om niet langer in mee te gaan. Een grens hoeft geen muur te zijn. Ze hoeft niet voort te komen uit boosheid, afwijzing of de behoefte om de ander te straffen. Soms is een grens eenvoudigweg het er-ken-nen van wat voor jou klopt en wat niet.

Je hoeft daarvoor niet harder te worden. Je mag alleen eerlijker worden tegenover JeZelf.

En hier ligt een belangrijk verschil: hardheid sluit het hart soms om zichzelf te beschermen, terwijl zachtheid het hart open kan houden zonder zichZelf te verliezen.

Dat vraagt geen perfectie. Het vraagt ook niet dat je altijd vriendelijk bent, nooit boos wordt of iedereen begrijpt. We zijn mensen. Ook in ons kunnen weerstand, frustratie en verdriet leven. Maar steeds opnieuw kunnen we ontdekken dat we niet alles wat in ons opkomt hoeven te volgen. Dat we kunnen kiezen hoe we met het leven en met elkaar omgaan, zonder onszelf te veroordelen wanneer dat niet altijd lukt.

Voor mij ligt daar een weg die veel dichter bij mijn Essentie komt.

Ik hoef niet te worden zoals iemand anders. Ik hoef niet de manier van leven van een ander over te nemen om waardevol te zijn. En ik hoef al helemaal niet te bewijzen dat mijn manier de juiste is. Iedereen bewandelt zijn of haar eigen weg. Wat voor de één werkt, hoeft niet bij de ander te passen. We hoeven elkaar niet te kopiëren om elkaar te kunnen ontmoeten.

Dit is ook wat het betekent om Werkelijk dicht bij JeZelf te blijven: niet langer proberen te beantwoorden aan een beeld van wie je zou moeten zijn, maar steeds meer durven leven vanuit wat in jou Waar is.

Zonder anderen daarin mee te willen nemen. Zonder te eisen dat zij het op dezelfde manier zien.

Gewoon door het zelf te Leven.

Misschien heeft de wereld inderdaad niets aan zachte leermeesters, als we daarmee mensen bedoelen die anderen vertellen hoe ze moeten leven, vanuit de overtuiging dat zij de Waarheid in pacht hebben. Maar misschien heeft de wereld juist wel behoefte aan mensen die laten zien dat zachtheid mogelijk is. Niet door erover te spreken, maar door haar te beLichamen. Door te laten er-Varen dat kracht niet altijd luid hoeft te zijn, dat grenzen niet hard hoeven te worden en dat Liefde niet betekent dat je jeZelf moet verliezen.

Je hoeft de wereld niet te veranderen in wie jij bent. Je hoeft alleen niet te verloochenen wie je in Essentie Bent, omdat de wereld je vertelt dat je anders moet worden. Want misschien ligt jouw Werkelijke Kracht niet in het vermogen om je aan iedere hardheid aan te passen, maar in het vermogen om dicht bij JeZelf te blijven, ook wanneer het leven je uitdaagt.

En ook dàt kan jouw Werkelijke bijdrage aan het Leven zijn. Niet dat iedereen wordt zoals jij. Maar dat jij, door helemaal JeZelf te Zijn, laat zien dat er ook een andere manier van Zijn mogelijk is. Een manier waarin zachtheid en kracht elkaar niet uitsluiten. Waarin Liefde niet tegenover grenzen staat. En waarin je het leven niet harder tegemoet hoeft te treden dan het soms al is.

Je hoeft de hardheid van de wereld niet te evenaren om iets Wezen-lijks bij te dragen. Soms is jouw grootste kracht juist dat je zacht durft te blijven, zonder jeZelf te verliezen.

L.

L.