Is het nog van mij als AI me helpt schrijven?
Ik heb hier de afgelopen tijd een beetje over nagedacht.
De kaartensets die ik maak, de gedichten die ik schrijf… daar komt geen computer aan te pas. Alleen pen en papier. Woorden die rechtstreeks via mij op papier komen. Soms vloeiend, soms zoekend, soms met doorhalingen en krabbels ertussen.
Maar mijn blogs? Die laat ik sinds kort, nà dat ik ze zelf geschreven heb, soms door AI gaan.
En misschien roept dat bij sommige mensen iets op. “Maar is het dan nog wel jouw tekst?” “Meen je dan wel echt wat je schrijft?”
Voor mij is het antwoord heel eenvoudig:
Ja.
Wat ik deel, zijn mijn eigen In-Zichten. Dingen die ik zelf heb onder-zocht, er-Varen, doorLeefd en steeds opnieuw in mijn eigen leven tegenkom.
Zoals ik nu ook deze tekst schrijf, komt de inhoud vanuit mij. Ik schrijf wat ik wil zeggen. Ik probeer onder woorden te brengen wat er in mij leeft en wat ik graag wil delen.
En daarna kan AI soms helpen met de fine-tuning. Een andere zinsbouw. Een woord dat net iets beter past. Een alinea die wat vloeiender mag lopen. Soms simpelweg omdat het me tijd bespaart.
Maar AI heeft mijn ervaring niet geLeefd. AI heeft mijn In-Zichten niet doorvoeld. AI heeft niet de weg afgelegd die ervoor zorgde dat deze woorden in mij konden ont-staan.
Het is een hulpmiddel. Meer niet.
En misschien is dat precies waar voor mij de schoonheid van non-dualiteit zit.
We zijn zo gewend om dingen tegenover elkaar te plaatsen. Mens óf machine. Authentiek óf kunstmatig. Goed óf slecht. Puur óf niet-puur.
Alsof het gebruik van een bepaald middel automatisch bepaalt of iets waarachtig is.
Maar is dat werkelijk zo? Een pen kan woorden opschrijven. Een computer kan woorden herschikken. Een camera kan een moment vastleggen. Een piano kan muziek laten klinken.
Maar geen van deze dingen bepaalt wat er doorheen wil komen.
Het instrument is niet de Bron.
En zo kijk ik ook naar AI.
Ik zie het niet als de schrijver van mijn In-Zichten. Ik zie het als een instrument dat mij kan helpen om dat wat ik zelf wil delen, sneller en soms helderder naar buiten te brengen.
Zeker in deze tijd voel ik steeds sterker: er is zoveel dat gedeeld mag worden.
In-Zichten over bewustZijn. Over Liefde. Over angst. Over los-laten. Over het Leven. Over wat we Werkelijk Zijn onder alle lagen die we gedurende ons leven hebben opgebouwd.
En ik voel dat het NU tijd is om sommige van deze dingen te delen.
Als AI mij daarbij kan helpen om mijn woorden wat sneller vorm te geven, waarom zou ik daar dan weerstand tegen hebben?
Ik zie zelf ook teksten op mijn tijdlijn waarvan ik vermoed of weet dat ze door AI zijn gegaan.
Maar eerlijk? Dat is voor mij geen reden om ze niet te lezen. Als het onderwerp mij raakt, mijn interesse wekt of ergens in mij resoneert, dan lees ik het.
Want uiteindelijk is voor mij niet de vraag: “Is dit door een mens geschreven of door AI geholpen?”
De vraag is:
“Raakt dit iets in mij?”
“Zit hier iets in dat voor mij waar voelt?”
“Kan ik hier iets uit meenemen?”
En misschien geldt dat wel voor zoveel meer in het leven. We kunnen ons verliezen in het beoordelen van het middel, terwijl we vergeten te kijken naar hoe het wordt gebruikt.
Een mes kan brood snijden of iemand verwonden. Geld kan worden gebruikt om te manipuleren of om te helpen. Kennis kan worden ingezet om te controleren of om te bevrijden. Technologie kan afstand creëren, maar kan ons ook met elkaar ver-bind-en.
Het is niet alleen het ding zelf. Het gaat ook om de bewustZijnslaag van waaruit wij ermee omgaan.
En daar komt voor mij de non-dualiteit weer binnen.
Want zodra we zeggen: “Dit is goed en dat is slecht.” “Dit is echt en dat is nep.” “Dit mag wel en dat mag niet.” zijn we opnieuw in tegenstellingen terechtgekomen.
Dat betekent niet dat alles daarom maar goedgekeurd moet worden. Non-dualiteit betekent voor mij niet dat onderscheidingsvermogen verdwijnt. Het betekent eerder dat ik leer kijken zonder onmiddellijk te ver-oordelen.
Dat ik eerst wil zien. Voelen. Onderzoeken.
Van waaruit wordt iets gebruikt?
Wat brengt het voort?
Dient het het Leven, of wordt het gebruikt vanuit angst, controle of manipulatie?
En misschien is dat uiteindelijk veel belangrijker dan het instrument zelf.
Dus ja…
Mijn gedichten schrijf ik met pen en papier. Mijn kaartensets ont-Staan vanuit mijn eigen handen.
Maar sommige van mijn blogs gaan daarna nog even door een AI-machine.
Maar wat ik Werkelijk wil delen, komt niet uit die machine. Het komt uit mijn leven. Uit wat ik heb er-Varen. Uit wat ik heb doorLeefd. Uit wat ik onderweg heb mogen Zien.
De machine helpt mij slechts om het een vorm te geven.
En misschien hoeven we ook hier niet te kiezen tussen mens en machine.
Misschien mogen we gewoon bewust leren omgaan met alles wat het Leven ons geeft.
Want uiteindelijk is het niet het instrument dat bepaalt wat er door ons heen wordt gebracht.
Het is de bewustZijnslaag van waaruit wij het gebruiken.
En dat Is met alles in het Leven zo.
L.
Reacties
Een reactie posten