Je bent niet alleen

 Je bent niet alleen

Eén van de meest belangrijke dingen die je kan doen op aarde is, mensen laten weten dat ze niet alleen zijn.

Soms heeft een mens geen oplossing nodig. Geen advies. Geen verklaring. Geen les in hoe het anders zou kunnen.

Soms is het enige wat iemand nodig heeft, te voelen dat er iemand naast hem of haar staat. Niet om het over te nemen. Niet om het lijden te doen verdwijnen. Maar gewoon om er even te Zijn. Want er zijn momenten in het leven waarop je je ondanks alle mensen om je heen ontzettend alleen kunt voelen. Je kunt lachen, werken, voor anderen zorgen en gewoon doorgaan met je leven, terwijl er vanbinnen iets leeft waar niemand werkelijk weet van heeft.

En juist dan kan een eenvoudige Aan-Wezig-heid van onschatbare waarde zijn. Een berichtje. Een hand op een schouder. Een luisterend oor. Samen Stil kunnen Zijn.

Of  'gewoon' die ene zin: “Je hoeft hier niet alleen doorheen.”

We onderschatten soms hoe helend het kan zijn wanneer iemand niet van ons wegkijkt op het moment dat het moeilijk wordt.

We hebben als mens vaak de neiging om pijn zo snel mogelijk op te lossen. We willen iemand opbeuren, geruststellen of vertellen dat het allemaal wel goed komt. Maar daarmee slaan we soms juist het belangrijkste over: Werkelijk Aan-Wezig Zijn bij wat er Is.

Niet iedere pijn hoeft onmiddellijk veranderd te worden. Sommige pijn wil eerst alleen maar gezien worden.

En misschien is dat wel één van de mooiste vormen van Liefde: niet proberen iemand uit zijn ervaring te trekken, maar bereid zijn er even naast te blijven Staan.

Dat betekent niet dat we het lijden van een ander moeten dragen. Dat kunnen we ook niet. Ieder mens heeft zijn of haar eigen weg. Zijn of haar eigen lessen, keuzes, ervaringen en momenten van vallen en weer opstaan. Vanuit non-dualiteit is er uiteindelijk geen afgescheiden ‘ik’ dat een ander werkelijk kan redden. Maar binnen het menselijke leven kunnen we elkaar wél ont-moet-en. Heel éénvoudig.
Van mens tot mens.

Wanneer we Werkelijk luisteren zonder meteen te oordelen, wanneer we iemand niet proberen te veranderen, wanneer we blijven zitten waar een ander misschien gewend is dat mensen weggaan, ont-staat er iets bijzonders. Dan hoeft iemand misschien even niets te bewijzen. Niets sterk te houden. Niets op te lossen. Er mag gewoon een mens zijn die het moeilijk heeft. En er mag een ander mens zijn die zegt: “Ik ben hier.”

Misschien is dat ook wat Liefde bedoelt wanneer zij geen afstand meer maakt tussen ‘jou’ en ‘mij’. Niet dat we de ander moeten worden. Niet dat we zijn pijn moeten overnemen. Maar dat we hem of haar niet langer buiten ons hart plaatsen.

Dr. David R. Hawkins spreekt over Liefde niet als een e-motie die afhankelijk is van omstandigheden, maar als een staat van Aan-Wezigheid waarin veroordeling steeds meer wegvalt. Vanuit die laag hoeft Liefde niet eens zoveel te doen.

Zij is er.

En juist daardoor kan een ander zich her-Inner-en dat ook hij of zij niet alleen maar zijn of haar verhaal, zijn of haar angst, zijn of haar verdriet of zijn of haar omstandigheden is. Onder alles wat ons menselijk van elkaar lijkt te scheiden, is er iets wat niet gebroken is. Iets wat niet verloren kan gaan. Dezelfde Bron waaruit jij voortkomt, leeft ook in de ander. Dat is de diepere laag van non-dualiteit. Maar misschien hoeven we daar niet altijd grote woorden aan te geven. Misschien begint het gewoon hier: Bij het telefoontje dat je wél pleegt. Bij het blijven zitten. Bij het luisteren. Bij iemand niet wegduwen omdat zijn of haar verdriet ongemakkelijk voelt. Bij durven zeggen: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wil er wel voor je Zijn.” Want soms is dat genoeg.

We kunnen elkaar niet behoeden voor alles wat het leven brengt. We kunnen elkaars pijn niet wegnemen. We kunnen elkaars pad niet lopen. Maar we kunnen wel voorkomen dat iemand onderweg het gevoel krijgt dat niemand hem of haar ziet.

Voor mij is dát één van de meest menselijke vormen waarin Liefde hier op aarde zichtbaar kan worden: iemand laten weten dat hij of zij niet alleen is. Niet omdat we afgescheiden zijn en elkaar moeten redden. Maar omdat we, midden in deze menselijke ervaring, even kunnen her-Inner-en wat altijd al Aan-Wezig Is: Liefde.

En soms hoeft Liefde alleen maar naast iemand te gaan zitten.

L.