Vrede begint bij jou

Vrede begint bij jou

Peace doesn't require two people; it requires only one. It has to be you. The problem begins and ends there.

Katie Byron

We denken vaak dat vrede iets is wat ontstaat wanneer de ander eindelijk anders gaat doen. Wanneer iemand ons begrijpt. Wanneer iemand excuses maakt. Wanneer iemand ophoudt met kwetsen. Wanneer een relatie weer goed voelt. Wanneer een situatie eindelijk wordt zoals wij vinden dat ze zou moeten zijn.

Maar zolang onze Inner-lijke Vrede afhankelijk is van wat een ander doet, geven we een deel van onsZelf uit handen.

Katie Byron wijst met deze woorden naar iets heel eenvoudigs en tegelijk heel diepgaands: Vrede heeft niet twee mensen nodig. Er is maar één iemand nodig. Jij.

Dat betekent niet dat een ander je niets kan aandoen. Woorden kunnen raken. Verlies kan pijn doen. Afwijzing kan verdriet geven. Onrecht kan boosheid oproepen. Een relatie kan werkelijk ingewikkeld zijn.

Vrede betekent niet dat je geen menselijke e-moties meer hebt. Vrede betekent dat je niet langer hoeft te vechten met wat er in dit moment Is.

Daar zit een belangrijk verschil. We kunnen de ander niet besturen. We kunnen niet bepalen wat iemand voelt, denkt, zegt of doet. We kunnen zelfs niet afdwingen dat iemand ons begrijpt.

Maar ergens daaronder ligt een veel Stillere mogelijkheid:

Ik hoef mijn Inner-lijke Vrede niet afhankelijk te maken van jouw gedrag.

Dat is geen onverschilligheid. Het is juist een vorm van Liefde. Want wanneer ik niet langer probeer jou te veranderen om mezelf goed te kunnen voelen, ontstaat er ruimte om jou Werkelijk te zien. Niet langer vanuit mijn verwachtingen, mijn angst of mijn behoefte aan bevestiging, maar vanuit een diepere Aan-Wezig-heid.

En soms betekent die Liefde dat ik dichtbij blijf. Soms betekent ze dat ik een grens stel. Soms betekent ze dat ik iets uitspreek wat gezegd moet worden. En soms betekent ze dat ik afstand neem.

Ook dat kan vanuit Vrede gebeuren.

Inner-lijke Vrede is dus niet hetzelfde als passiviteit. Het is niet: “Alles is goed, dus ik hoef niets meer te doen.”

Het is eerder: “Ik hoef niet eerst de wereld buiten mij te veranderen voordat ik Thuis kan zijn in mezelf.”

Daarmee verschuift er iets Wezen-lijks.

Niet langer: “Als jij verandert, kan ik rustig zijn.”

Maar: “Kan ik rustig blijven, ook terwijl jij bent wie jij bent?”

Dat is een heel ander vertrekpunt.

En misschien begint daar Werkelijk Vrijheid. Want zolang mijn vrede in jouw handen ligt, ben ik afhankelijk van jou. Maar wanneer ik ont-dek dat Vrede niet iets is wat jij mij hoeft te geven, maar iets wat ik in meZelf kan her-ken-nen, verandert de relatie met alles. Dan hoef ik niet meer voortdurend te onderhandelen met het leven. Dan mag de ander de ander Zijn. En mag ik meZelf Zijn. Niet vanuit afscheiding, maar vanuit Eénheid. Want de diepste Vrede komt niet voort uit het perfect op elkaar afgestemd zijn van twee mensen. Ze ont-staat wanneer de strijd in mij stilvalt. Niet omdat alles buiten mij eindelijk klopt. Maar omdat ik niet langer hoef te wachten tot het klopt om Thuis te Zijn.

Vrede begint niet bij de ander.
Vrede begint waar ik ophoud haar van de ander te verlangen.

Wanneer ik niet langer hoef te veranderen wat buiten mij is,

ont-dek ik wat binnenin mij nooit veranderd is.

L.

L.