Wanneer Eénheid geen Eénheid meer is

 Wanneer Eénheid geen Eénheid meer is

Hoe blijf je JeZelf wanneer de mensen van wie je houdt iets anders vinden?

Dat is misschien wel één van de meest Wezenlijke vragen wanneer je Werkelijk vanuit Eénheid wilt leven. Want het is gemakkelijk om jezelf te blijven wanneer niemand om je heen iets anders denkt.

De werkelijke uitnodiging ontstaat wanneer iemand die belangrijk voor je is zegt: “Ik vind dat anders.”

Of: “Mijn partner denkt daar anders over.”

Of zelfs: “Wij denken daar zo over.”

Op dat moment ontstaat er een keuze. Niet noodzakelijk een keuze tussen twee meningen. Maar tussen twee bewustzijnstoestanden.

Ga ik mee vanuit Angst, behoefte aan goedkeuring of de behoefte om erbij te horen? Of blijf ik Aan-Wezig in meZelf en luister ik vanuit Liefde?

De bewustzijnsschaal van Dr. David Hawkins vind ik hierin een prachtige spiegel. Niet om anderen te classificeren of mezelf boven iemand anders te plaatsen, maar om te onderzoeken:

Vanuit welke trilling reageer ik nu?

Wanneer ik mijn eigen Inner-lijke waarheid verlaat omdat iemand anders een andere mening heeft, kan daar bijvoorbeeld Angst onder liggen. Angst om de verbinding te verliezen. Angst voor afwijzing. Angst dat de ander boos wordt. Angst om alleen te komen staan.

Maar ook Schuld kan een rol spelen: “Als ik werkelijk van jou hou, zou ik toch met je mee moeten gaan?”

Of Trots: “Wij weten het samen beter dan zij.”

Of zelfs een subtiele behoefte aan Controle: “Als wij hetzelfde denken, blijft onze relatie veilig.”

Het ego zoekt voortdurend naar houvast. Het wil weten wie bij ons hoort en wie bij hen. Het maakt van een verschil van mening gemakkelijk een verschil in identiteit.

En zo ontstaat het afgescheiden wij.

Maar Liefde heeft geen afgescheiden wij nodig. Liefde hoeft niets te verdedigen. Liefde hoeft niemand aan haar kant te krijgen. Liefde kan luisteren. Werkelijk luisteren. Zonder onmiddellijk te hoeven reageren. Zonder zichzelf te verliezen. Zonder de ander te hoeven overtuigen.

Dat is voor mij een belangrijk verschil tussen afstemming en identificatie.

Wanneer ik mij afstem, ben ik Aan-Wezig bij jou. Wanneer ik mij identificeer, raak ik mezelf kwijt in jou. Ik kan jouw pijn voelen zonder jouw pijn te worden. Ik kan jouw mening begrijpen zonder die tot de mijne te maken. Ik kan jouw waarheid respecteren zonder mijn eigen Inner-lijke weten te verloochenen.

En misschien is dat precies wat Hawkins bedoelt wanneer hij Liefde niet ziet als een e-motionele gehechtheid, maar als een toestand die verder gaat dan het persoonlijke ego.

Op het niveau van Liefde hoeft niemand meer gelijk te krijgen. Er hoeft alleen Waarheid te zijn. En Waarheid heeft geen verdediging nodig. Daarom vind ik het zo belangrijk om niet onmiddellijk mee te gaan wanneer iemand die ik liefheb iets anders vindt. Niet om koppig te zijn. Niet om mijn gelijk te behouden. Maar om eerst Stil te worden.

Om te voelen: Is dit werkelijk van mij?

Of ben ik nu bezig de ander te volgen omdat ik bang ben om buiten de verbinding te vallen?

Dat is voor mij een vorm van zelfonderzoek die heel dicht komt bij de vraag van Ramana Maharshi:

“Wie ben ik?”

Wie is het die nu zo graag wil worden goedgekeurd? Wie is het die bang is om afgewezen te worden? Wie is het die denkt dat we hetzelfde moeten vinden om Eén te kunnen zijn?

Wanneer ik die beweging werkelijk onderzoek, ont-staat er ruimte. Dan hoef ik niet onmiddellijk een antwoord te hebben.

Ik kan gewoon Aan-Wezig blijven.

En soms ontdek ik dan dat mijn oorspronkelijke mening inderdaad voortkwam uit het ego. Dan mag ik haar los-laten.

Maar het wezenlijke verschil is:

Ik laat haar los omdat ik Waarheid her-ken, niet omdat iemand anders mij heeft overgehaald.

Dat is een enorme vrijheid. Want Werkelijk leven vanuit bewustZijn betekent voor mij niet dat ik altijd bij mijn eerste gevoel moet blijven. Het betekent dat ik bereid ben alles los te laten wat niet Waar is. Ook mijn eigen overtuigingen. Ook mijn eigen beeld van mezelf. Ook mijn eigen gelijk. Maar ik lever mijn Inner-lijke kompas niet uit aan een ander. Ik laat het Leven mij veranderen. Niet mijn angst. Niet mijn behoefte aan goedkeuring. Niet het verlangen om bij een bepaald wij te horen. Daarom kan ik heel goed naast iemand staan die totaal anders denkt dan ik. Sterker nog: misschien is dat wel een veel zuiverdere vorm van Eénheid. Jij mag jij zijn. Ik mag ik zijn. En toch is er geen werkelijke afstand. Want onder onze ideeën, overtuigingen, rollen en persoonlijkheden bevindt zich deZelfde Bron. Daar hoeven we niets voor te doen. Daar hoeven we het niet over eens te zijn. Daar hoeven we zelfs geen woorden aan te geven. Wanneer ik daarin rust, hoef ik niet langer mijn identiteit te ontlenen aan de mensen om mij heen.

Ik hoef niet te zeggen: “Wij zijn één, dus wij moeten hetzelfde denken.”

Ik kan eenvoudigweg ervaren: “Wij zijn Eén, daarom hoef ik jou niet te veranderen.”

En dat geldt ook voor meZelf. Ik hoef meZelf niet te veranderen om ergens bij te horen. Ik hoef meZelf niet te verlaten om Liefde te behouden. Ik hoef mijn waarheid niet in te leveren om verbinding te ervaren. Ik mag luisteren. Ik mag voelen. Ik mag onderzoeken. Ik mag veranderen. En ik mag blijven.

Dat is voor mij bewustZijn. Niet het vasthouden aan een identiteit, maar het steeds opnieuw bereid zijn om alles wat niet Waar is los te laten.

En misschien is dat uiteindelijk ook de mooiste bescherming tegen het opgaan in een ander:

Niet jeZelf sterker vastgrijpen, maar dieper Thuiskomen in datgene wat vóór je identiteit Aan-Wezig Is.

Daar, in de Stilte van het Zelf, hoeft niemand je te vertellen wie je bent. Daar is geen ik tegenover jij. Geen wij tegenover zij. Geen behoefte om gelijk te hebben. Alleen Aan-Wezig-heid. Alleen Liefde. Alleen Eénheid. En juist vanuit die Eénheid kan ik jou Werkelijk ont-moeten. Niet doordat ik word zoals jij. Maar doordat ik niets meer hoef te worden.

Blijf zo diep Thuis in JeZelf, dat je naar een ander kunt luisteren zonder jeZelf te verlaten en naar jeZelf kunt luisteren zonder de ander te hoeven verlaten.

L.

L.