Wanneer het Leven door je heen creëert

 Wanneer het Leven door je heen creëert

All things that truly matter - beauty, love, creativity, joy, inner peace - arise from beyond the mind.

Eckhart Tolle

We zijn gewend geraakt om te denken dat de meest waardevolle dingen in ons leven door óns worden gemaakt.

Een kunstenaar maakt een schilderij. Een schrijver schrijft een boek. Een componist schrijft muziek. Een dichter vindt woorden. Iemand bedenkt een idee en noemt het vervolgens: mijn idee. Maar wat als dat niet helemaal is hoe het Werkelijk gaat? Wat als het mooiste wat door ons heen ontstaat, juist ont-staat wanneer het denken even niet meer op de voorgrond staat? Wanneer de geest Stil wordt. Wanneer we niet meer proberen iets te forceren. Wanneer we niet voortdurend bezig zijn met hoe het moet worden. Wanneer we ons eenvoudigweg openen voor wat zich wil aandienen. Dan kan er iets ont-staan wat we met ons verstand niet hadden kunnen bedenken. Een melodie komt ineens. Een zin verSchijnt. Een beeld ont-vouwt zich. Een gedicht schrijft zichZelf bijna. Een beweging ont-staat zonder dat er eerst een plan was.

En achteraf zeggen we: “Ik heb dit gemaakt.”

Dat is begrijpelijk. We waren er immers bij. Wij hebben de pen vastgehouden, de toetsen aangeraakt, de verf op het doek gezet. Ons talent, onze ervaring en ons vakmanschap waren allemaal nodig. Maar misschien waren wij niet de oorsprong. Misschien waren we vooral het kanaal waardoor iets zichtbaar kon worden.

Ook Dr. David R. Hawkins beschrijft dit verschijnsel vanuit een vergelijkbaar perspectief. Volgens hem ont-staan de meest waardevolle vormen van creativiteit niet vanuit het beperkte persoonlijke ego, maar vanuit een bewustZijn dat voorbij het individuele denken reikt. De persoon lijkt dan te creëren, maar ont-vangt in Wezen wat zich vanuit een diepere Bron aandient.

Dat betekent niet dat je niets hoeft te doen. Je oefent. Je leert. Je ont-wikkelt je talent. Je maakt fouten. Je probeert opnieuw. Maar op een bepaald moment kan het gebeuren dat al die inspanning naar de achtergrond verdwijnt. En dan komt er iets door je heen. Dat is misschien wel het Wonder-lijke van ware creativiteit. Een kunstenaar kan jarenlang zoeken naar inspiratie en niets vinden. En dan, op een onverwacht moment, ont-staat er ineens iets dat hij of zij nooit bewust heeft bedacht. Alsof er een deur opengaat. Niet omdat het denken eindelijk harder is gaan werken, maar omdat het denken even ruimte heeft gemaakt.

Een lege geest betekent daarbij niet een lege persoonlijkheid. Het betekent niet dat je verstand verdwenen is. Het betekent dat je niet langer volledig wordt beheerst door het voortdurende commentaar van het denken.

Je bent Aan-Wezig. Open. Luisterend.

En juist in die openheid kan iets verSchijnen.

En dit geldt niet alleen voor kunst. Ook schoonheid kan ons overkomen. Liefde laat zich niet bedenken. Vreugde hoeft niet geproduceerd te worden. Innerlijke Vrede ontstaat niet door haar te analyseren. En de diepste In-Zichten komen soms precies op het moment waarop we ophouden naar een antwoord te zoeken. We kunnen ons voorbereiden, maar we kunnen het uiteindelijke verSchijnen niet afdwingen.

Daarom is er iets Wonder-lijks aan het menselijke bestaan: we zijn tegelijkertijd deelnemer én ontvanger.

We doen wat we kunnen en toch ont-vangen we voortdurend iets wat niet door ons persoonlijke denken is voortgebracht.

De vraag is dan misschien niet: “Hoe kan ik iets groters creëren?”

Maar eerder: “Hoe kan ik zo Aan-Wezig zijn dat ik niet in de weg sta van wat door mij heen wil ont-staan?”

Dat is ook de diepere betekenis van inspiratie. Niet dat er plotseling iets nieuws in mij wordt gestopt, maar dat ik tijdelijk minder afgesloten ben van wat er Al-tijd al Aan-Wezig Is.

Dit is waarom de mooiste kunst ons soms zo diep kan raken. Omdat we daarin niet alleen het talent van de kunstenaar herkennen. We her-ken-nen iets wat ouder is dan de kunstenaar. Iets wat ook in ons Leeft. Iets voorbij woorden, voorbij denken, voorbij het persoonlijke verhaal. De kunstenaar maakt zichtbaar wat het denken niet kon bedenken.

En misschien is dat uiteindelijk geen bewijs van wat een mens allemaal zélf kan. Maar juist van wat er door een mens heen mogelijk wordt wanneer hij of zij zich opent voor iets dat groter is dan het persoonlijke zelf. Niet ik die Liefde maakt. Niet ik die schoonheid maakt. Niet ik die vrede maakt. Maar het Leven dat zich, wanneer de weerstand van het denken even wegvalt, door mij heen kan uitdrukken.

Dit is voor mij de meest Stille vorm van creativiteit: niet iets maken vanuit jezelf, maar je openen voor wat door jou heen geboren wil worden.

Ware creativiteit is niet wat jij bedenkt, maar wat er door jou heen kan ontstaan wanneer je stil genoeg wordt om het te ontvangen.

L.

L.