Wanneer je iemand niet kunt kwetsen, ook al heeft die jou gekwetst
Dat iemand je kwetst. Je onrechtvaardig behandelt. Woorden gebruikt die pijn doen, je verkeerd begrijpt of je behandelt op een manier waarop je zelf nooit iemand zou behandelen.
En dat je op dat moment, vanuit de pijn en de boosheid die je voelt, misschien wel de neiging hebt om hetzelfde terug te doen? Om die ander eens te laten voelen hoe het is? Om even hard te zijn? Om woorden terug te geven die raken op dezelfde plek waar jij geraakt bent? Misschien voel je zelfs heel even de behoefte om de ander pijn te doen, gewoon omdat jij ook pijn hebt.
En toch… Doe je het niet. Niet omdat je geen antwoord zou kunnen bedenken dat even hard aankomt. Niet omdat je niet weet waar je de ander zou kunnen raken. En ook niet noodzakelijk omdat je jezelf koste wat het kost onder controle probeert te houden. Maar omdat je ergens vanbinnen voelt: Dit ben ik niet. Dit is niet hoe ik met een ander wil omgaan. Het zit eenvoudigweg niet in je om iemand bewust pijn te doen, ook al heeft die persoon jou pijn gedaan. En misschien herken je wel hoe verwarrend dat soms kan zijn. Want terwijl een deel van jou misschien verlangt naar rechtvaardigheid, erkenning of zelfs een beetje vergelding, is er tegelijkertijd iets anders Aan-Wezig. Iets wat niet mee wil in die beweging. Iets wat zich niet laat overhalen om de ander op dezelfde manier te behandelen. Niet uit zwakte. Maar omdat je niet op die manier in het leven staat.
Je hoeft niet te worden wat jou heeft gekwetst
We denken soms dat we voor onszelf moeten opkomen door de ander even hard te behandelen als hij of zij ons heeft behandeld. Alsof we pas duidelijk maken dat we iets niet aanvaarden wanneer we iets terugdoen. Alsof onze grens pas werkelijk bestaat wanneer de ander de gevolgen ervan ook voelt.
Maar is dat wel zo? Moeten we iemand kwetsen om duidelijk te maken dat die ons gekwetst heeft? Moeten we hard worden omdat iemand anders hard is geweest? En moeten we onszelf veranderen in iets wat we niet zijn, alleen maar om de ander te laten begrijpen wat zijn of haar gedrag met ons heeft gedaan?
Misschien ligt daar juist een uitnodiging. Niet om alles zomaar te aanvaarden. Niet om te zwijgen wanneer iets niet klopt. En zeker niet om onszelf te blijven blootstellen aan gedrag dat ons pijn doet. Maar om te ont-dek-ken dat we een grens kunnen trekken zonder de ander te willen kwetsen. Dat we afstand kunnen nemen zonder wraak te willen nemen. Dat we ergens niet langer in meegaan, zonder dat we de ander daarvoor hoeven te straffen.
We hoeven niet te worden wat ons heeft gekwetst om Trouw te blijven aan onsZelf.
Wat gebeurt er wanneer we ons gekwetst voelen?
Wanneer iemand ons raakt, kan er van alles in beweging komen. Onze gedachten beginnen te reageren. We herinneren ons wat er gezegd of gedaan werd. We bedenken wat we hadden kunnen antwoorden, wat we nog zouden willen zeggen en hoe we de ander misschien toch zouden kunnen laten inzien wat hij of zij ons heeft aangedaan.
Het kleine zelf wil zich verdedigen. Het wil erkenning. Het wil dat de ander begrijpt dat dit niet zomaar kan. Soms wil het zelfs dat de ander zich net zo slecht voelt als wij ons op dat moment voelen.
Dat maakt ons niet slecht. Het maakt ons menselijk. Maar we zijn niet verplicht om iedere impuls die in ons opkomt ook te volgen.
Een gedachte is niet noodzakelijk een verlangen vanuit onze diepste Essentie. Een e-motie hoeft niet te bepalen hoe we handelen. En een tijdelijke beweging van boosheid vertelt ons niet het Vol-ledige verhaal over wie we Werkelijk Zijn. We kunnen boosheid voelen zonder vanuit boosheid te handelen. We kunnen gekwetst zijn zonder zelf te willen kwetsen. En we kunnen verlangen naar erkenning, zonder onze Inner-lijke Vrede volledig afhankelijk te maken van de vraag of de ander ons die erkenning ooit zal geven. Niet door onze gevoelens weg te duwen, maar door ze er te laten zijn zonder ze tot onze identiteit te maken.
Misschien is dit geen kwestie van goed of fout
Vanuit een dualistische benadering maken we gemakkelijk een onderscheid tussen de goede en de slechte mens. De ene kwetst, de andere wordt gekwetst. De ene doet iets verkeerd, de andere probeert het juiste te doen. Maar wanneer we iets dieper kijken, zien we misschien dat mensen vaak handelen vanuit hun eigen angsten, overtuigingen, pijn en onbewuste patronen. Dat maakt kwetsend gedrag niet ongedaan. Het betekent evenmin dat we alles moeten begrijpen, vergeven of blijven toelaten. Het betekent alleen dat we de ander niet noodzakelijk tot een slecht mens hoeven te verklaren om te erkennen dat zijn of haar gedrag ons pijn heeft gedaan. En we hoeven onszelf evenmin tot een beter mens te verklaren omdat we niet terugslaan. Want zodra we van onze reactie een bewijs van morele superioriteit maken, heeft het kleine zelf alweer iets gevonden om zich aan vast te houden. Zie je wel, ik ben anders. Ik ben beter. Ik zou zoiets nooit doen. Maar ook dat hoeft niet. We hoeven helemaal niet te vergelijken. We hoeven alleen maar eerlijk te er-ken-nen wat er in ons Leeft en van daaruit te handelen. Zonder onszelf boven de ander te plaatsen. Zonder onszelf kleiner te maken. Zonder van Liefde een nieuwe maatstaf te maken waaraan we onszelf en anderen voortdurend toetsen.
Wanneer Liefde geen inspanning meer hoeft te zijn
Wat mij hierin raakt, is dat we soms zo hard proberen om een liefdevol mens te zijn, terwijl Liefde zich misschien juist laat her-ken-nen in wat we niet langer hoeven te forceren. We hoeven niet altijd bewust de juiste woorden te zoeken om liefdevol over te komen. We hoeven niet iedere boosheid weg te werken voordat we vanuit Liefde kunnen handelen. En we hoeven onszelf niet te dwingen om iemand te vergeven terwijl we daar nog niet werkelijk zijn.
Misschien is Liefde niet iets wat we voortdurend moeten doen, maar iets wat zichtbaar wordt wanneer we niet langer volledig worden meegesleept door alles wat het kleine zelf van ons verlangt. Dan kan er boosheid zijn, zonder dat we de ander willen vernietigen. Dan kan er verdriet zijn, zonder dat we de ander verantwoordelijk maken voor alles wat we voelen. Dan kan er afstand zijn, zonder dat we die afstand gebruiken als een wapen. En soms kunnen we zelfs voelen dat we iemand die ons gekwetst heeft, niet werkelijk iets slechts toewensen. Niet omdat we onszelf daartoe verplichten. Ook niet omdat we denken dat we spiritueel genoeg moeten zijn om boven onze e-moties te staan. Maar omdat het verlangen om de ander pijn te doen eenvoudigweg niet meer overeenstemt met wat er diep vanbinnen in ons Leeft.
Dat is voor mij iets heel anders dan jezelf beheersen. Het is niet langer hoeven vechten tegen jezelf om iemand anders iets terug te doen.
Je hoeft niet iedereen dichtbij te houden
Er is nog iets wat hierbij belangrijk is.
Dat je iemand niet kunt of wilt kwetsen, betekent niet dat je iedereen dichtbij moet houden. Liefde is niet hetzelfde als beschikbaar blijven. Begrip is niet hetzelfde als instemmen. En compassie betekent niet dat je je eigen grenzen moet opgeven. Soms is het meest integere wat je kunt doen, een stap achteruitzetten. Soms is een gesprek nodig. Soms is stilte voldoende. En soms is het contact zoals het was eenvoudigweg niet langer mogelijk. Ook daarin hoeft geen strijd te zitten. Je kunt iemand het zijne laten en tegelijkertijd trouw blijven aan wat voor jou klopt. Je kunt er-ken-nen dat een ander vanuit zijn eigen beleving handelt, zonder jouw beleving te ont-ken-nen. Je kunt de ander vrijlaten om te zijn wie hij of zij op dit moment is, zonder jezelf te verplichten om iedere vorm van gedrag te blijven toelaten.
Want wanneer we Werkelijk vanuit onze Essentie Leven, gaat het niet over het winnen van een strijd tussen twee mensen. Het gaat er niet om wie gelijk heeft, wie de meeste pijn heeft geleden of wie uiteindelijk de meest liefdevolle reactie heeft gegeven. Het gaat erom dat we niet langer hoeven af te wijken van wat voor ons Wezen-lijk klopt, alleen omdat iemand anders dat wel doet.
Misschien is dat wel de Stille kracht van Liefde
Waarschijnlijk herken je dit ook. Dat je soms best boos kunt zijn. Dat je best zou kunnen terugslaan met woorden. Dat je zelfs even kunt verlangen dat de ander voelt wat jij hebt gevoeld. En dat er uiteindelijk toch iets in jou is wat zegt: nee, dit wil ik niet. Niet omdat je de ander iets verschuldigd bent. En ook niet omdat je jezelf een goed mens moet bewijzen. Maar omdat je niet vanuit die plek wilt leven. Dit is geen verdienste van het kleine zelf, maar juist een her-Inner-ing aan wat er al Aan-Wezig Is wanneer we niet volledig samenvallen met onze gekwetstheid.
Liefde hoeft niet te winnen. Ze hoeft de ander niet te overtuigen. Ze hoeft zelfs niet altijd zichtbaar of herkenbaar te zijn voor degene die haar ontvangt. Ze hoeft alleen niet te worden ingeruild voor iets wat niet werkelijk met haar overeenstemt.
Dit is hetgene wat we soms mogen ont-dek-ken: dat we niet alles wat ons overkomt hoeven te beantwoorden met een gelijkaardige beweging. Dat we geraakt mogen worden, zonder onze Essentie te verliezen. Dat we grenzen mogen stellen, zonder ons hart te verharden. En dat we niet hoeven te worden zoals degenen die ons kwetsen, om onszelf te beschermen.
Want wanneer het niet in je zit om een ander bewust pijn te doen, hoef je jeZelf niet te veranderen om te bewijzen dat je sterk genoeg bent.
Je mag gewoon er-ken-nen dat dit is hoe Liefde zich op dit moment door jou heen uitdrukt. Niet als een prestatie. Niet als een identiteit. Maar als iets wat, wanneer je het niet langer hoeft te forceren, vanZelf zichtbaar mag worden.
En misschien is dat wel heel eenvoudig. Je hoeft niet te kiezen voor Liefde alsof je daarmee iets anders moet overwinnen. Je hoeft alleen niet langer mee te gaan in wat niet met Liefde overeenstemt. Niet uit strijd. Maar vanuit de Stille her-ken-ning van wat je in Wezen al bent.
Liefde hoeft niet terug te doen wat haar werd aangedaan. Ze hoeft alleen Trouw te blijven aan zichZelf.
L.
L.
Reacties
Een reactie posten