Wat er ook gebeurt, het raakt niet aan niet aan Wie Ik Ben

 Wat er ook gebeurt, het raakt niet aan Wie Ik Ben

Er gebeurt voortdurend van alles. Om ons heen. In onze relaties. In ons lichaam. In onze families. In de maatschappij. En op de wereld.

Soms is wat er gebeurt mooi. Soms pijnlijk. Soms ronduit verschrikkelijk.

Wanneer je leeft vanuit je menselijke identiteit, kan het soms voelen alsof de wereld bepaalt hoe het met je gaat. Alsof wat er buiten jou gebeurt, ook iets zegt over jou. Alsof verlies, afwijzing, conflict, ziekte, onrecht of onzekerheid iets kan wegnemen van jouw Inner-lijke Vrede.

Maar er komt een moment waarop je iets anders begint te zien. Niet als een gedachte. Niet als een overtuiging. Maar als een Werkelijk Weten. Je begint te her-ken-nen dat wat je Werkelijk Bent, nooit geraakt kan worden door wat er gebeurt. Je Ware Essentie is niet je lichaam. Niet je gedachten. Niet je e-moties. Niet je omstandigheden. Niet je relaties. Niet je succes of falen. Niet het beeld dat anderen van jou hebben. Dat alles behoort tot het veranderlijke. Maar datgene waarin dit alles verSchijnt, verandert niet. Je kunt verdriet ervaren zonder verdriet te Zijn. Je kunt angst voelen zonder angst te Zijn. Je kunt boosheid ervaren zonder boosheid te Zijn. Je kunt pijn hebben zonder dat jouw Essentie pijn wordt.

En juist daarin ligt een enorme Vrijheid.

Geen onverschilligheid

Dit betekent niet dat je onverschillig wordt. Wanneer je niet langer voortdurend bezig bent met het beschermen van een kwetsbaar zelfbeeld, ont-staat er juist méér ruimte om Werkelijk te voelen. Je kunt geraakt worden door het lijden van een ander. Je kunt huilen om wat er in de wereld gebeurt. Je kunt verontwaardigd zijn over onrecht. Je kunt iemand missen. Je kunt pijn voelen wanneer een relatie verandert. Maar ergens daaronder blijft iets Stil.

Een Aan-Wezigheid die weet: Dit is wat er nu door mij heen beweegt. Maar dit is niet wat Ik ben.

Dat verschil is enorm. Want wanneer je denkt dat jij je pijn bént, moet je de pijn oplossen om weer Heel te kunnen zijn. Wanneer je weet dat je Heel bént, mag de pijn er zijn.

De wereld hoeft niet eerst anders te worden

Voor mij is dit één van de grootste misverstanden op het spirituele pad. We denken soms dat Inner-lijke Vrede betekent dat alles rondom ons eerst vredig moet worden. Dat de mensen ons moeten begrijpen. Dat relaties goed moeten lopen. Dat ons lichaam geen pijn meer mag hebben. Dat de wereld rechtvaardiger moet worden. Dat er niets onverwachts meer mag gebeuren. Maar dan maken we onze Vrede afhankelijk van de wereld. En de wereld is voortdurend in beweging. Alles wat verschijnt, verandert. Mensen veranderen. Situaties veranderen. Lichamen veranderen. Landen veranderen. Relaties veranderen. De geschiedenis verandert.

Als jouw Vrede afhankelijk is van dat alles, zal ze altijd kwetsbaar blijven. Maar wanneer je ont-dekt dat jouw Ware Essentie vóór al die veranderingen Aan-Wezig Is, begint er iets te verschuiven.

Dan hoeft het leven niet langer eerst anders te worden voordat jij Thuis kunt Zijn.

Wat er gebeurt, gebeurt

Dat betekent niet dat je niets meer doet. Ook dat is een misverstand. Vanuit Liefde kan er juist heel veel beweging ont-staan. Je kunt iemand helpen. Je kunt een grens stellen. Je kunt spreken wanneer iets niet klopt. Je kunt voor iemand zorgen. Je kunt weggaan. Je kunt blijven. Je kunt handelen. Maar de actie komt dan niet meer noodzakelijk voort uit angst om jezelf te moeten beschermen. Ze kan ont-staan vanuit helderheid. Niet: “Ik moet dit veranderen zodat ik me weer goed kan voelen.” Maar: “Dit is wat hier vanuit Liefde blijkbaar gedaan wil worden.”

Dat is een heel andere beweging.

Onaantastbaar, niet onbewogen

Misschien is dat uiteindelijk de paradox. Hoe dieper je in contact komt met je Ware Essentie, hoe minder je hoeft te verharden om onaantastbaar te zijn. Je hoeft geen muur om je hart te bouwen. Je hoeft niets buiten te sluiten. Je hoeft je niet af te keren van de wereld. Je hoeft jezelf niet wijs te maken dat pijn niet bestaat. Je kunt juist Vol-ledig Aan-Wezig Zijn bij wat zich aandient. Met een open hart. Met tranen. Met kwetsbaarheid. Met compassie. En tegelijkertijd is er een diep innerlijk Weten: Dit alles kan door mij heen bewegen, maar niets hiervan kan raken aan datgene wat Ik Werkelijk Ben.

Datgene wat Ik Ben, was er vóór deze ervaring. Het is er tijdens deze ervaring. En het zal er zijn wanneer deze ervaring weer voorbij is. De vormen veranderen. De Aan-Wezigheid niet.

Voor mij is dat Ware Vrijheid: niet dat het leven je niets meer kan laten voelen, maar dat je weet dat niets wat het leven je laat voelen, ooit kan bepalen Wie Jij Bent. Je hoeft de wereld niet buiten te sluiten om Thuis te zijn. Je hoeft alleen maar te herkennen dat je nooit werkelijk van Thuis bent weggeweest.

Laat het leven komen en gaan zoals het komt en gaat. Jij bent niet datgene wat verschijnt en verdwijnt, maar de Stilte waarin alles verschijnt. Daarin ben je onaantastbaar. Daarin ben je Thuis.

L.

L.