Soms spreekt het Leven niet alleen in woorden. Soms spreekt het in beelden.
Een tijdje geleden schreef ik over een bijzondere droom waarin de naam Aurobindo opdook. Ik droomde dat ik tijdens een behandeling bij mijn kinesitherapeut in slaap was gevallen. Toen ik wakker werd, vroeg ze me of ik nog een leuk spelletje voor haar had.
Zonder enige twijfel antwoordde ik: "Ja, Aurobindo! Dat is heel leuk. Ik zal het voor je meebrengen."
Een merkwaardig antwoord, vond ik.
Tot mijn man, die apotheker is, mij vertelde dat Aurobindo de naam is van de fabrikant van de medicatie die ik gebruik.
En daarmee begon een Wonder-lijk spoor.
Een week later vertelde ik mijn kinesitherapeut de droom. Zij zei: "Zoek maar eens op wie Sri Aurobindo is."
En opnieuw ont-vouwde zich een laag die ik zelf niet had bedacht.
De naam uit mijn droom bleek niet alleen verbonden te zijn met mijn medicatie, maar ook met een spirituele denker die schreef over bewustZijn, Inner-lijke groei en de evolutie van de mens.
Ik schreef er een blog over. Toen Aurobindo mij vond
Daarin vroeg ik me af:
Hoe verzint een droom zoiets?
Maar toen wist ik nog niet dat mijn droom blijkbaar nog een verrassing voor mij in petto had.
Het beeld uit mijn droom
Want er was nog iets. In mijn droom had ik niet alleen het woord Aurobindo gehoord.
Ik had ook het spelletje zelf gezien. Een vierkante, witte doos.
Op de doos stond een kleurrijke afbeelding van bomen, een dorp en een helderblauwe lucht.
In mijn droom stond boven die afbeelding, in een grote boog:
AUROBINDO.
Ik heb later dat beeld heel goed in mijn geheugen opgeslagen. En daarmee was het voor mij klaar. Een bijzonder droombeeld. Meer niet.
Tot mijn man onlangs een spelletje wilde kopen. Emberleaf. Ik had vóór mijn droom nog nooit van Emberleaf gehoord. Ik had het spel niet gezien. Ik had de doos niet gezien.
En toen zag ik de afbeelding. Ik moest even kijken. Want daar stond het beeld uit mijn droom. Niet ongeveer. Niet alleen een wit doosje met een vrolijke tekening. Maar dezelfde soort compositie. Het dorp. De bomen. De blauwe lucht. De witte ruimte rondom de afbeelding. Alles op de plek waar ik het in mijn droom had gezien. Alleen stond er in werkelijkheid onderaan: EMBERLEAF.
Terwijl in mijn droom bovenaan, in een boog, stond: AUROBINDO.
En opnieuw moest ik denken aan die vraag die ik mezelf aan het begin stelde:
Hoe verzint een droom zoiets?
En toen las ik waar Emberleaf over gaat
Daar was het dus nog niet afgelopen. Want toen ik mij in het spel verdiepte, ontdekte ik waar het eigenlijk over gaat. Emberleaf speelt zich af in een bos waarin een gemeenschap haar thuis opnieuw probeert op te bouwen. Er moet worden hersteld. Er moet opnieuw worden opgebouwd. Er wordt gezocht naar verbinding. Het bos en de gemeenschap mogen weer tot leven komen.
Thuiskomen. Herstellen. Verbinden (Eénheid). Opnieuw leven.
En ineens moest ik glimlachen. Want waar ging mijn oorspronkelijke droom voor mij over? Over Helen. Over mijn weerstand tegen medicatie. Over de spanning tussen het lichamelijke en het spirituele. Over het niet langer alles zelf hoeven controleren. Over ver-Trouw-en. Over het toelaten dat Heling misschien niet altijd komt via de weg die ik zelf had bedacht.
En nu verschijnt er, maanden later, een werkelijk bestaand spel waarvan het beeld uit mijn droom opvallend sterk overeenkomt met wat ik zag én waarvan het verhaal gaat over herstel en opnieuw Thuis komen.
Is dat een boodschap? Ik weet het niet. En eerlijk gezegd vind ik het ook niet nodig om daar een antwoord op te plakken. Wellicht heeft ons bewustZijn veel meer opgeslagen dan we denken. Wellicht bestaat er zoiets als synchroniciteit. Of misschien zijn er vormen van weten waarvoor ons verstand eenvoudigweg geen woorden heeft. Ik weet het niet. Maar ik weet wél wat ik heb ervaren. En juist daarom wil ik het niet wegredeneren.
Misschien hoeft niet alles verklaard te worden
We zijn zo gewend om alles te willen begrijpen. Waarom gebeurde dit? Wat betekent dat? Is dit een teken? Waar komt het vandaan? Maar misschien hoeft niet iedere ervaring onmiddellijk ontleed te worden. Misschien mogen we soms gewoon Aan-Wezig zijn bij het Wonder-lijke. Zonder conclusie. Zonder er een verhaal van te maken dat groter moet zijn dan het is. Gewoon kijken. En glimlachen. Want het bijzondere aan deze hele ervaring vind ik misschien nog wel iets anders.
In mijn droom heette het spel Aurobindo. In werkelijkheid heet het Emberleaf. En ember betekent een gloeiend kooltje. Iets dat nog brandt. Iets waarin het vuur niet verdwenen is. En leaf is een blad. Een klein stukje van een levende boom. Dit is uiteindelijk wel de mooiste manier waarop ik naar dit alles kan kijken. Niet als een voorspelling. Niet als een bewijs. Maar als een klein gloeiend kooltje van ver-Wonder-ing dat ergens in mijn bewustZijn is blijven liggen. Een her-Inner-ing dat het Leven soms wegen samenbrengt die wij zelf nooit bij elkaar zouden hebben gezet. Aurobindo. Medicatie. Een droom. Een spelletje. Een beeld dat later werkelijk blijkt te bestaan. En een verhaal over opnieuw Thuis komen.
Ik hoef het niet te begrijpen. Ik hoef het zelfs geen betekenis te geven. Misschien is het voldoende om het te ont-vangen. Zoals ik in mijn droom onder dat zachte fleecedekentje lag en niets hoefde te doen. Niet zoeken. Niet sturen. Niet verklaren. Alleen maar gedragen worden.
En waarschijnlijk is dat wel waar het vanaf het begin over ging:
Soms brengt het Leven je niet waar je dacht heen te moeten.Soms brengt het je gewoon Thuis.
L.
L.
Reacties
Een reactie posten